Friday, September 2, 2016

ഇനിയെന്തൊളിക്കുവാന്‍ മരണമേ നിന്നില്‍നിന്നി-

നിയെന്തൊളിക്കുവാന്‍ ബാക്കിയുള്ളൂ ....,


ഒരുമാത്രനേരമേ മുന്നിലുള്ളൂ, നിന്‍റെ

 
ഹൃത്തില്‍ പതിക്കുവാന്‍ ബാക്കിയായി.



അകലത്തുനിന്നു ഞാന്‍ നിന്നെനോക്കി 


യെന്നാലുള്‍ക്കാമ്പുകാണുവാനായതില്ല.


ഒട്ടുദൂരത്തായി മാറ്റിനിര്‍ത്തീടുവാന്‍

 
മുറുകെശ്രമിച്ചു, കഴിഞ്ഞുമില്ല.


.
ചെറുകാറ്റുപോലെന്നെ, ആരുമറിയാതെ


പ്രണയത്തിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിടുമ്പോള്‍


പിന്‍വിളിയോടെന്‍റെ യാത്രമുടക്കുന്നു

ബന്ധങ്ങള്‍, മായതന്‍ വിഭ്രാന്തികള്‍.



എങ്കിലും മരണമേ ഞാന്‍ നിന്‍റെ മാറിലേ-


യ്ക്കറിയാതെ ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടിടുമ്പോള്‍.


കാലൊച്ചയില്ലാതെയരികത്തുവന്നെന്‍റെ


മരണമേ, എന്നെ പുണര്‍ന്നുകൊള്‍ക..

ചുംബനം



പ്രണയിനി ഭൂമിയെ ചുംബിച്ചുണർത്തുവാൻ


അർക്കനും തെല്ലിട മറന്നുനിന്നോ


അമ്മതൻ മേനിയിൽ മഴനൂൽക്കരങ്ങളാൽ 


ആലിംഗനം ചെയ്തുമ്മവെയ്ക്കാൻ


കാറ്റിൻ കരങ്ങളിൽ താലോലമാടുന്ന


കാർമേഘക്കുഞ്ഞും മറന്നുപോയോ.



ഈർപ്പക്കനിവിനായ്‌ വെയിലേറ്റുവാടിയ


അമ്മച്ചെടി തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കെ


ഇതളുകിളിർത്തു തുടങ്ങിയ മലരിനെ 


ചുംബന പൂക്കളാൽ ഇക്കിളികൊള്ളിച്ച്


കരിവണ്ടും തക്കം പാര്ത്തു നിൽപ്പൂ 



വരളുന്ന കനവുകൾ നട്ടുനനച്ച്,


ആഴിതൻ മാറിലെക്കാർത്തു പതിക്കുവാൻ

ഇളകിത്തെറിച്ചുപതച്ച പുഴ 


ഭൂമിതൻ മാറില്‍ തളർന്നു കിടക്കു-


ന്നൊരുമേഘ ചുംബനത്താ-


ലുയർത്തെണീക്കാൻ.

വിരഹം


അകലെയെങ്കിലും
നമുക്കിടയില്‍
തിരിച്ചറിയലുകളുടെ
മാസ്മരികത നിറഞ്ഞിരുന്നു .

നീ ചൊല്ലിയ കവിതകളില്‍
ഞാന്‍ കേട്ടത്
നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
മിടിപ്പായിരുന്നു

രാവേറെ വൈകിയും
ഇലച്ചാര്‍ത്തുകളെ തഴുകുന്ന
ചന്ദ്രികയെ, ഞാന്‍ കൊതിയോടെ
നോക്കിയിരുന്നു.

മൃദു കാലടികളോടെ
നീ കടന്നു വന്നത്
തുരുമ്പെടുത്ത്, ദ്രവിച്ചടര്‍ന്ന
എന്റെ ഹൃദയ കവാടം തുറന്ന്‍..

എന്നിട്ടും
പറിച്ചെറിയാനാവില്ല എന്നേറെ
തോന്നിയ നിമിഷം തന്നെ
നീ ചവിട്ടിയിറങ്ങിയത്,
മുറിവുണങ്ങാത്ത
എന്റെ ഹൃദയ ഭിത്തികളെയും...

വേനൽ


എനിക്കും നിനക്കുമിടയിൽ
പോകെപ്പോകെ,
ഒരു വേനൽ പിറക്കുന്നു.
നിറം മങ്ങിക്കരുവാളിച്ച ചുണ്ടുകളെ,
വരണ്ടനാവുകളാൽ നനയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച്
നമ്മൾ പരസ്പരം നോക്കുന്നു.

വേനലേൽക്കാത്ത ചെറു ചെടികളിൽ
ചിരിപ്പൂക്കൾ വിടരുകയും,
കൊഴിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ
നമ്മളത് കണ്ടില്ലന്നു നടിക്കുന്നു.

കാലത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പിലൂടെ
വേനലിനെ മറികടന്ന് ,
ചെറുചെടികൾ മരമാകുമ്പോഴും,
വരണ്ട വാക്കുകളെ
ഉണക്കാനിട്ട് നാമിരിക്കുന്നു..

ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കരിഞ്ഞ വേനൽപ്പാടം,
പൊള്ളിയ കനവുകൾ തഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴും
മനസൊരു മരുപ്പച്ച കൊതിക്കുന്നു..
ഒരിറ്റു കുളിർമഴയിലൂടെ
നീയൊരു പുഴയായെങ്കിലെന്ന്‍...,
വസന്തം പങ്കുവെയ്ക്കാനൊരു,
പിച്ചകപ്പൂന്തോപ്പായെങ്കിലെന്ന്...

പരിസ്ഥിതി ദിനം


ഒറ്റയ്ക്കൊരു മരം വെയിലുകൊള്ളുന്നു

ചരിഞ്ഞ ചില്ലയില്‍ ഒറ്റക്കിളി,


ഇറ്റുനീരിനു കണ്ണുനനച്ച്,ചിറകടിച്ച് 


കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നു ...


കളഞ്ഞുകിട്ടിയ തണുപ്പുമായി 


ഇളംകാറ്റ് കൂടിനെ ഒന്നുതലോടി, 


അകലങ്ങളിലെവിടെയോ മറന്നുവെച്ച 


പൂമണം തേടി പറന്നുപോകുന്നു 



പകലിന്‍റെ വെളുമ്പില്‍ 


രാത്രി മറന്നിട്ട മഞ്ഞുതുള്ളിയെ


സൂര്യന്‍ തട്ടിയെടുത്ത്‌


ആകാശക്കീറിലെറിയുന്നു.


കുന്നിറങ്ങിവന്ന ചൂടിന്‍റെ താഡനത്തില്‍


വിശപ്പുതളര്‍ന്നു മരിച്ചുവീഴുന്നു...

വരൾച്ച



നമുക്കിടയിൽ
വരൾച്ചയുടെ നിറഭേദങ്ങൾ
തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .
ജീർണ്ണതയുടെ, മാലിന്യത്തിന്റെ 
വിഷപ്പുക നാമിരുവരും
ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
പരസ്പരം മനസിലാകാതെയെന്നോണം നമ്മളന്യോന്യം പകച്ചുനോക്കുന്നു.

മടുപ്പിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ
പാതയോരങ്ങളിൽ ഇരുട്ടാണ്.
തെളിമയുള്ള ഒരു കാഴ്ചപോലും
കണ്ണിൽ പതിയുന്നുമില്ല.
വരണ്ട ഉഷ്ണക്കാറ്റിൽ
പ്രഭാതത്തിന്റെ പച്ചപ്പ്‌
താനേ മറയുകയും,
നമ്മിൽ വിഷാദം പടരുകയും...

ഒരിക്കൽ നമുക്കായി വസന്തം
തീർത്ത ഇടവഴിയും, ഇലഞ്ഞിമരവും
വേരറ്റ സ്വപ്നം പോലെ.
എന്നാണൊരു കുളിർകാറ്റിനി
നമുക്കായി വീശുന്നത്...

Wednesday, September 2, 2015

എനിക്കെല്ലാം മറക്കണം




എനിക്കെല്ലാം
മറക്കണം....
പറക്കുന്ന കിനാവിന്റെ
ചിറകറ്റം മുറിക്കണം.
ചിരിക്കുന്ന ചെകുത്താന്റെ 
ശിരശ്ചേദം നടത്തണം. 
ഉയര്‍ത്തിയ ശിരസിന്റെ
കടയ്ക്കിട്ടു ചവിട്ടണം.
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കീടുമ്പോള്‍ 
ചിരിക്കുവാന്‍ കഴിയണം. 
തിളയ്ക്കുന്ന വികാരത്തെ
ചതച്ചങ്ങു പഠിക്കേണം.
കൊതിപൂണ്ട കണ്ണുകളില്‍
ശരം കുത്തി, തകര്‍ക്കണം.
ഉയരുന്ന കയ്യുകളെ
തിരിച്ചങ്ങു കറക്കണം.
ചൂണ്ടുന്ന വിരലുകള്‍
മുറിച്ചങ്ങു കളയേണം.
ചിരിക്കണം, ചിരിക്കണം,
അറഞ്ഞങ്ങു ചിരിക്കണം.