കണ്ണാ...

വൃന്ദാവനത്തിലെ
നേര്‍ത്ത നീലവെളിച്ചത്തിന്റെ മറവിലും
നിന്റെ മിഴിയിണകള്‍ക്ക്
വജ്രത്തിളക്കം.

നനഞ്ഞ ചുണ്ടിലെ
മൃദു ചുംബന ലഹരിയില്‍
നമ്മള്‍, യമുനയുടെ തീരങ്ങളിലെ
നിറസന്ധ്യാ നക്ഷത്രങ്ങള്‍

ഒരു ചെറുചിരിയിലൊളിപ്പിച്ച
നിന്റെ നീണ്ട മൌനത്തിന്
ഒരുപാട് കഥകള്‍
പറയുവാനുള്ളതുപോലെ..

കണ്ണാ, ഇനിയും ജന്മമുണ്ടായാല്‍
എനിക്ക് നിന്റെ പ്രിയസഖി രാധയാവണം
കല്പാന്ത കാലത്തോളം പ്രണയിച്ച്
എന്നെ നിന്നില്‍ ചേര്‍ത്തുനിര്‍ത്തുക..

അച്ഛാ...

ചാരുകസേര,
കോളാമ്പി ,
സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള വാച്ച് 
കണ്ണട,
മക്കളെ എന്ന സ്നേഹവിളി, 
പെന്‍ഷന്‍ വാങ്ങി വരുമ്പോള്‍
കിട്ടുന്ന
പലഹാരപ്പൊതികളുടെ മണം 
എല്ലാമെല്ലാം കൂടെയുണ്ട്

തണുക്കുമ്പോള്‍
തലയിലിടുന്ന മങ്കി ക്യാപ്പും
സ്വെറ്ററുമെടുക്കാതെ
അച്ഛനവിടെ തണുക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ?
പുലര്‍ച്ചെയുള്ള ചൂടുവെള്ളം
സമയത്തിന് കിട്ടുന്നുവോ?
വേദനയുള്ള കാലില്‍
മാലാഖമാര്‍
കുഴമ്പു പുരട്ടുമോ?

അച്ഛാ...
അച്ഛന്‍ കൊണ്ടുപോയ
അമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മകളെ
തിരികെ തരുമോ
ഇഴചേര്‍ക്കപ്പെടാനാവാതെ,
അമ്മയുടെ ചിന്തകള്‍
ചിതറിവീഴുന്നു.
ആണ്ടുകള്‍ക്കും,ആകുലതകള്‍ക്കുമിടയില്‍
പൊട്ടിവീണ ആ ഓര്‍മ്മത്തുണ്ടുകള്‍
അടുക്കിവെയ്ക്കാന്‍
അച്ഛന്‍ വരുമോ..

ഒരു കുപ്പി മദ്യത്തില്‍ സംഭവിച്ചത്...

ചിതറിത്തെറിച്ച
ഓണ വറ്റ്

പൂക്കളത്തില്‍ നിന്ന്
പറിച്ചെടുത്ത, പകച്ച
നാല് കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍

വിരുന്തുവന്ന
നിസ്സഹായ മാതൃത്വം

ആര്‍പ്പുവിളിയിലെ
തെറി പാട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ .
ഹാപ്പി ഓണം.

ഓര്‍മ്മകള്‍...

കൂരമ്പുപ്പോലെയൊന്ന്
ഇടയ്ക്കിടെ ഹൃദയത്തില്‍
കുത്തി കയറുന്നുണ്ട്
മജ്ജയും, മാംസവും
തുളച്ച് ആഴ്ന്നാഴ്ന്ന്..

ചിതറിത്തെറിച്ച,
ഓര്‍മ്മത്തുണ്ടുകള്‍
അടുക്കിവെയ്ക്കാന്‍
ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്
ഹൃദയം വിണ്ടുകീറുന്നതും,
പ്രാണരക്തം പൊടിയുന്നതും..

കാലം മായ്ക്കാത്ത
മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടെന്നും,
അതെത്ര ആഴത്തിലാണെന്നും
പുറമേ,
കൊട്ടന്‍ ചുരുള്‍ക്കെട്ട്
മാത്രമേ ഉള്ളുവെന്നും
മനസിന്റെ താക്കീത്.

തികട്ടി വരുന്നതുപോലെ
അടക്കാനാകാത്ത
ചില പിഴച്ച ചിന്തകള്‍
ദുര്‍ഗന്ധം വമിപ്പിച്ചു-
പുറത്തേക്ക്...

എന്നിട്ടും,
എപ്പോഴോ കൈവിട്ടുപോയേക്കാവുന്ന
ചില ഓര്മപ്പെരുക്കങ്ങളില്‍
ഹൃദയം ഒന്ന് തുള്ളുന്നുണ്ട്,
മാഞ്ഞു പോകരുതേ-
എന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന
തുരുമ്പെടുക്കാത്ത
ചില നിമിഷങ്ങളില്‍..

സ്നേഹം

വാടാതെ സൂക്ഷിക്കാം എനിക്കായി നീ തന്ന
സ്നേഹനിലാവിന്‍ നറുമലര്‍ച്ചെണ്ടുകള്‍
തീരാതെ ഞാന്‍ കാത്തുവെയ്ക്കാം എനിക്കായി-
നല്‍കിയ, തീഷ്ണ മിഴിക്കോണിന്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍...
കാണുവാനാശിപ്പതില്ല ഞാന്‍ നിന്നുടെ,
തീവ്ര വിരഹ, വിഷാദ മിഴിപ്പൂക്കള്‍.
ഓര്‍മ്മയിലെന്നും ഞാന്‍ സൂക്ഷിക്കാം നിന്നുടെ
ചുടുചുംബനത്തിന്റെ ഊഷ്മള രേണുക്കള്‍
മാറാല മൂടിയ കല്പടവിന്‍ ചാരെ,
ശൂന്യ നിഗൂഡമാം കല്‍മണ്ഡപങ്ങളില്‍
പരിരംഭണത്തിന്റെ കോള്‍മയിര്‍പ്പൂക്കളാല്‍
മൂടട്ടെ ഞാന്‍ നിന്റെ സ്നേഹ വികാരങ്ങള്‍..
നിറമാര്‍ന്ന സ്വപ്നത്തിന്‍ പങ്കായമൂന്നി ഞാന്‍
തുഴയുന്നു ജീവിത നൌകാ.....
തുഴയുന്നു ജീവിത നൌക.

ഒന്ന് നില്‍ക്കൂ സുഹൃത്തേ

ഒന്ന് നില്‍ക്കൂ സുഹൃത്തേ
ഇങ്ങോട്ടൊന്നു നോക്കു
കാഴ്ചയ്ക്ക് അല്പം വ്യത്യാസമുണ്ടാന്നല്ലാതെ
എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോ?
എന്തിനാണ് നിങ്ങള്‍, ഞങ്ങളെ
ഇരുണ്ട കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്
നോക്കുന്നത്?
തുറന്നു പറയു
ഞങ്ങളിലെ  എന്താണ് നിങ്ങളെ
“വഴി തെറ്റിക്കുന്നത്”
മാറിടങ്ങളോ?
സുഹൃത്തേ
അവയില്‍ പുഴുക്കള്‍ നുരയുന്ന
രണ്ടു വൃണങ്ങളുന്ടെങ്കില്‍
അവ നിങ്ങളെ വഴി തെറ്റിക്കുമോ?
അതോ
അല്പ്പ വസ്ത്രധാരണമോ?
അല്‍പ വസ്ത്രം ധരിച്ച്
വെള്ളിത്തിരയില്‍
പുളഞ്ഞാടുന്ന
നഗ്ന മേനിയെ ഒന്ന് തൊടാന്‍
നിങ്ങള്ക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ?
ശരീരം മൂടുന്നവസ്ത്രം ധരിച്ച
ഞങ്ങളെ നിങ്ങള്‍
എന്തിനാണ് അവരോടുപമിക്കുന്നത്?
അതാണോ  പീഡനത്തിനു  കാരണം?
അതോ...
കാണുന്നതെല്ലാം
കാമാപൂരണത്തിനെന്നു കരുതുന്ന
നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളാണോ

ഓര്‍മ്മ

നിന്നെ ഒന്നുകാണണം
എന്നുകരുതി മാത്രമാണ്
കാവിലെ ഉത്സവത്തിന്‌
അന്നാദ്യമായി പോയത്.

തേരും കുതിരയും
മത്സരിച്ചോടുന്ന-
മൈതാനത്തിന്റെ
ഒരറ്റം മുതല്‍
ഞാന്‍ നിന്നെ തിരഞ്ഞു.

പുരുഷാരത്തിനിടയിലൂടെ,
കെട്ടുകാഴ്ചകളിലെ കൌതുകം
കാണാനെന്ന ഭാവേന
മുക്കിലും മൂലയിലും
നിന്നെ നോക്കി .

സഹയാത്രിക
തേരിന്റെ പണിയിലെ
അതിശയങ്ങള്‍
വിളമ്പിയപ്പോഴും,
വേലകളിയുടെ
ചടുലതാളങ്ങല്‍ക്കിടയിലും
എന്നെ കണ്ണുകള്‍
നിന്നെ തേടി.

ഒടുവില്‍
കാവിലെ ദേവിയോട്
ഒന്നേ പറഞ്ഞുള്ളൂ
നിന്നെ ഒരുമാത്ര
കാണിച്ചു തരണമെന്ന്

ആറ്റിനക്കാരെ
പാലം കടന്നെത്തിയത്
നിന്റെ മുന്നില്‍.
ഒരു മിന്നായം പോലെ
നീ കടന്നുപോയെങ്കിലും
നിന്റെ മുഖം
ഞാനെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍
പതിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു
ഒരു പൂവിതള്‍ പോലെ

സ്നേഹിതാ
നീ കൊളുത്തിയ തിരിയാല്‍
ഞാനിന്നും ഇതുപോലെ...