Friday, September 2, 2016

വിരഹം


അകലെയെങ്കിലും
നമുക്കിടയില്‍
തിരിച്ചറിയലുകളുടെ
മാസ്മരികത നിറഞ്ഞിരുന്നു .

നീ ചൊല്ലിയ കവിതകളില്‍
ഞാന്‍ കേട്ടത്
നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
മിടിപ്പായിരുന്നു

രാവേറെ വൈകിയും
ഇലച്ചാര്‍ത്തുകളെ തഴുകുന്ന
ചന്ദ്രികയെ, ഞാന്‍ കൊതിയോടെ
നോക്കിയിരുന്നു.

മൃദു കാലടികളോടെ
നീ കടന്നു വന്നത്
തുരുമ്പെടുത്ത്, ദ്രവിച്ചടര്‍ന്ന
എന്റെ ഹൃദയ കവാടം തുറന്ന്‍..

എന്നിട്ടും
പറിച്ചെറിയാനാവില്ല എന്നേറെ
തോന്നിയ നിമിഷം തന്നെ
നീ ചവിട്ടിയിറങ്ങിയത്,
മുറിവുണങ്ങാത്ത
എന്റെ ഹൃദയ ഭിത്തികളെയും...

വേനൽ


എനിക്കും നിനക്കുമിടയിൽ
പോകെപ്പോകെ,
ഒരു വേനൽ പിറക്കുന്നു.
നിറം മങ്ങിക്കരുവാളിച്ച ചുണ്ടുകളെ,
വരണ്ടനാവുകളാൽ നനയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച്
നമ്മൾ പരസ്പരം നോക്കുന്നു.

വേനലേൽക്കാത്ത ചെറു ചെടികളിൽ
ചിരിപ്പൂക്കൾ വിടരുകയും,
കൊഴിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ
നമ്മളത് കണ്ടില്ലന്നു നടിക്കുന്നു.

കാലത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പിലൂടെ
വേനലിനെ മറികടന്ന് ,
ചെറുചെടികൾ മരമാകുമ്പോഴും,
വരണ്ട വാക്കുകളെ
ഉണക്കാനിട്ട് നാമിരിക്കുന്നു..

ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കരിഞ്ഞ വേനൽപ്പാടം,
പൊള്ളിയ കനവുകൾ തഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴും
മനസൊരു മരുപ്പച്ച കൊതിക്കുന്നു..
ഒരിറ്റു കുളിർമഴയിലൂടെ
നീയൊരു പുഴയായെങ്കിലെന്ന്‍...,
വസന്തം പങ്കുവെയ്ക്കാനൊരു,
പിച്ചകപ്പൂന്തോപ്പായെങ്കിലെന്ന്...

പരിസ്ഥിതി ദിനം


ഒറ്റയ്ക്കൊരു മരം വെയിലുകൊള്ളുന്നു

ചരിഞ്ഞ ചില്ലയില്‍ ഒറ്റക്കിളി,


ഇറ്റുനീരിനു കണ്ണുനനച്ച്,ചിറകടിച്ച് 


കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നു ...


കളഞ്ഞുകിട്ടിയ തണുപ്പുമായി 


ഇളംകാറ്റ് കൂടിനെ ഒന്നുതലോടി, 


അകലങ്ങളിലെവിടെയോ മറന്നുവെച്ച 


പൂമണം തേടി പറന്നുപോകുന്നു 



പകലിന്‍റെ വെളുമ്പില്‍ 


രാത്രി മറന്നിട്ട മഞ്ഞുതുള്ളിയെ


സൂര്യന്‍ തട്ടിയെടുത്ത്‌


ആകാശക്കീറിലെറിയുന്നു.


കുന്നിറങ്ങിവന്ന ചൂടിന്‍റെ താഡനത്തില്‍


വിശപ്പുതളര്‍ന്നു മരിച്ചുവീഴുന്നു...

വരൾച്ച



നമുക്കിടയിൽ
വരൾച്ചയുടെ നിറഭേദങ്ങൾ
തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .
ജീർണ്ണതയുടെ, മാലിന്യത്തിന്റെ 
വിഷപ്പുക നാമിരുവരും
ശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
പരസ്പരം മനസിലാകാതെയെന്നോണം നമ്മളന്യോന്യം പകച്ചുനോക്കുന്നു.

മടുപ്പിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ
പാതയോരങ്ങളിൽ ഇരുട്ടാണ്.
തെളിമയുള്ള ഒരു കാഴ്ചപോലും
കണ്ണിൽ പതിയുന്നുമില്ല.
വരണ്ട ഉഷ്ണക്കാറ്റിൽ
പ്രഭാതത്തിന്റെ പച്ചപ്പ്‌
താനേ മറയുകയും,
നമ്മിൽ വിഷാദം പടരുകയും...

ഒരിക്കൽ നമുക്കായി വസന്തം
തീർത്ത ഇടവഴിയും, ഇലഞ്ഞിമരവും
വേരറ്റ സ്വപ്നം പോലെ.
എന്നാണൊരു കുളിർകാറ്റിനി
നമുക്കായി വീശുന്നത്...

Wednesday, September 2, 2015

എനിക്കെല്ലാം മറക്കണം




എനിക്കെല്ലാം
മറക്കണം....
പറക്കുന്ന കിനാവിന്റെ
ചിറകറ്റം മുറിക്കണം.
ചിരിക്കുന്ന ചെകുത്താന്റെ 
ശിരശ്ചേദം നടത്തണം. 
ഉയര്‍ത്തിയ ശിരസിന്റെ
കടയ്ക്കിട്ടു ചവിട്ടണം.
തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കീടുമ്പോള്‍ 
ചിരിക്കുവാന്‍ കഴിയണം. 
തിളയ്ക്കുന്ന വികാരത്തെ
ചതച്ചങ്ങു പഠിക്കേണം.
കൊതിപൂണ്ട കണ്ണുകളില്‍
ശരം കുത്തി, തകര്‍ക്കണം.
ഉയരുന്ന കയ്യുകളെ
തിരിച്ചങ്ങു കറക്കണം.
ചൂണ്ടുന്ന വിരലുകള്‍
മുറിച്ചങ്ങു കളയേണം.
ചിരിക്കണം, ചിരിക്കണം,
അറഞ്ഞങ്ങു ചിരിക്കണം.

Monday, August 17, 2015

പ്രണയമേ ...

പ്രണയമേ
ഞാന്‍ നിന്നെ വലിച്ചെറിയുന്നു ,
വിരഹത്തിന്‍
ചോരപൊടിയുന്നിതെന്കിലും
ലഹരിപോല്‍ നെഞ്ചില്‍ കത്തിപ്പടര്‍ന്നോരാ
മോഹത്തിന്‍ ഊഷ്മള പുളകത്തിന്‍ പൂക്കളെ
ഞെരടിപ്പറിച്ചു ഞാനെന്റെ കിനാവിന്റെ
അഗ്നിക്കനലാല്‍ ചുട്ടു തകര്‍ക്കുന്നു..
തിരിക മടങ്ങിക്കൊള്ളുക നീയിനി
ഒരു നോക്കിനാല്‍ പോലും തിരികെ വിളിക്കില്ല
നീയെനിക്കേകിയ സ്നേഹാര്‍ദ്ര ചിന്തയില്‍
മുഴുകി ഞാന്‍ നീങ്ങട്ടെ, അറ്റം വരേയ്ക്കും

നിന്റെ മൊഴികള്‍

നിന്റെ മൊഴികള്‍
എന്റെ ഹൃദയ ഭിത്തിയില്‍
ആഞ്ഞടിക്കുമ്പോള്‍
ചിതറിത്തെറിക്കുന്നത്
മിഴിനീരല്ല,
തീവ്ര വേദനയുടെ
സുനാമിത്തിരമാലകള്‍
എന്റെ ശരീരത്തെ
തകര്‍ത്തെറിയുന്നതിന്റെ
ബാക്കിപത്രമാണത്.
നീ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുന
ഓരോ വാക്കും
നിന്റെ ആശ്വാസമെങ്കില്‍,
ഈ ദുര്‍ബല ഹൃദയം
വിങ്ങിത്തളരുന്നു.
പ്രിയനേ.., നമുക്കായ്‌
നിന്റെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ
എന്റെ ജീവശ്വാസം ഒഴുകട്ടെ...